- خوشبختی هیچ عنصر جدیدی ندارد. حسی هست چون فصل پاییز. تکرار عادت، زودگذر.

در این بین حتی صدای همهمه کوچ درختان بی تاثیر از معانی و فقط به دلیل عادت، بوی خوشی نمی دهد. عادت، شده همهء گمانه زنی ها. حس لعنت فرستادن، غریزه ات را می غلتاند به هر سو. اما غژغژ پیچ های زمان ، گذارت را به آزاری تمام نشدنی مبدل می کند که حتی قدرت فریاد، دم خور سکوت می شود.

 گذاری که به واسطه واژگان من درآوردی پایگاهی به نام جسارت شکل گرفته اند. تنها اصلی که همه می شناسندش و به دو گروه حیوان و انسان هیچ شکل جدیدی قائل نیست.

- چندیست که بویی شبیه آنچه در خواب می بینم سراغم را می گیرد. بیشک دیوانه شده ام. خواب که بو ندارد. اما این بوی کافور عذابم می دهد. از هر سو و هر مغازه ای همچون فواره ی رام نشدنی حیاط کودکی ام، بیرون می زند. به اندازه تمام عمر یک انسان رو به موت، آدم دیده ام. از هر طرف که نفس می کشی باز هم انگار رهایی نداری.

- به هر نشانه ای که نگاه می کنم، یا به هر انسانی که صدایش می کنم بوی کافور با شدت بیشتری درونم می پیچد.

- چند ثانیه ای هست وقتی سراغ از خودم می گیرم، بوی کافور بالا می زند. قطعا خوابیست. یا کابوسی که تمام خواهد شد.

- در نا خود آگاهم بوی کافور می پیچد. بر می گردم و می گردم. چیزی نیست. عنصر خیال اگر عنصر باشد برای این قسمت مطلوب است.

"بسمه تعالی"

موضوع: درخواست مرخصی ۴۸ ساعته                                   تاریخ: ۱۰/۵/۸۷

با سلام و عرض خسته نباشید خدمت فرماندهی محترم آتشبار ****

احتراما به عرض می رساند اینجانب گروهباندوم پدافند هوایی وحید ***** جزء مدعوین دومین جشنواره بین المللی IT و نقش راهبردی آن در آموزش می باشم، لذا خواهشمند است با مرخصی ۴۸ ساعته اینجانب در روزهای جمعه و شنبه موافقت فرمائید. ضمنا طی این دو روز جزء بخواب های آتشبار بوده و هیچ مسئولیتی ندارم.

با تشکر و تقدیم احترامات نظامی

گ۲ پ.ه وحید *****

امضا

به این میگن ارتش. توی ارتش باید از روی ترس احترام گذاشت. هنوز عذاب وجدان این دو روز نمی ذاره آروم بگیرم که چرا واسه ۲ روزی که حقمه باید این همه زحمت بکشم. خواستم بدونید واسه یه دو روز مرخصی چه دروغ هایی باید سر هم کرد. اینم بگم همچین جشنواره ای تا کنون تو ایران برگزار نشده و همش ساخته پرداخته ذهن من بود برای حضور در جشنواره بین المللی عروسکی تهران که برادرم هادی هم تو اون شرکت کرده بود و خوشبختانه جایزه اول کارگردانی رو هم برد.

خوش به حالم

خوش به حالمون

خوش به حالشون

خوش به حالتون

خوش به احوالاتمون

چه تنگنای سختی است

یک انسان یا باید بماند یا برود

واین هردو

اکنون برایم از معنی تهی شده است

و دریغ که راه سومی هم نیست                                                      

دکتر شریعتی، علی شریعتی

پی نوشت۱: یاغیش هم رفت تو خونه جدیدش با اسم قهوه تلخ و این آدرس:

http://ChekChek.blogfa.com

پی نوشت ۲: هر چی فکر می کنم چیزی به ذهنم نمیاد برا نوشتن. تنها کاری که این روزا باهاش درگیرم متر کردن خیابونای تهران و اتاقم هست.

رفته بودیم خوش بگذرونیم و گذروندیم البته از نوع مجازش و خوب بود همه چی  حتی ترافیک وحشتناک خللی در اراده آهنینمون برای خوشگذرانی وارد نکرد . باریدن مه تو جاده آمل و دیوانه شدن من که هم نام باران بودم و انگار بی تاب پیوستن به همنوعانم که دیگر کنار جاده به رقص درامدیم و نگاههای متعجب ماشینهای گذران ما را از مستی بارش دور نکرد بله همه چی خوب بود جز یک نگرانی من که امانتی پیشم بود که باید در امن ترین جا مدفونش میکردم از جنگل و زیباییهایش میگذرم که کمکی به من نکرد تا این جسم نحیف بر دوشم را برایم به امانت نگه دارد و به عظمتی به اسم دریا رسیدیم.

می گفتند دیوانه نباید ماه را ببیند و من میگویم دریارا نباید دید و لباسهای بر تن و تذکرات همیشه حاضر منعم نکرد از خیس شدن و من عقل نداشته را از کف داده بودم و همراه طفلکان پرهیاهو به شادی پرداختم .

اول کمی تفکر و بعد این پا  و آن پا کردن دریا و بعد پابوسی و پذیرفتن من و اشتیاقش برای ربودنم .

چه تلاش مذبوحانه ای میکرد برای از آن خود کردن من و من مغرورتر از همیشه به این دیوانه دیوانه تر از خود نگاه میکردم . تلاشش برای ربودن من بود نه مردهای قدکشیده کنارم و من بی میل به هم آغوشی با این عظمت خروشان نبودم تمام تلاشش ختم به لمس پاهایم شد و من مسحور خالی کردن پاهای موجهای بعدی توسط موجهای اولیه بودم . دیروز چه تلاشی کرده بودم برای پیدا کردن کلنگی و جای خلوتی برای مخفی کردن عزیزترینم و حالا می توانستم رهایش کنم باید می رفت تا بتوانم رویشی دوباره داشته باشم و به دریا سپردمش به دور از نگاههای مراقب و کنجکاو اطرافیانم و او با ولع تمام آنرا از من گرفت بی شک او زیباترین غریق دریا خواهد بود . من میدانم که خوشحال است و راضی. بله من میدانم

.

.

من نمیتونم شعر بگم ولی از خوندنش لذت میبرم حیفم اومد این شعر از علی صالحی رو که یکی از دوستان عزیزم برام خوند رو براتون نذارم کاش شاعرش من بودم

یکسال مانده به سی سالگیم تازه به این نتیجه رسیده ام که می توانم به تمام خواسته های موافق با توانم برسم می توانم  نویسنده مشهوری شوم می توانم نظریه پرداز شوم می توانم نامم را در تاریخ ثبت کنم حالا به هر عنوانی: شاید پرمدعاترین دختر دنیا . شاید مستعدترین و کم تلاش ترین آنها شاید سرکش ترین روح و بی قرارترین دل دنیا .شاید معلق ترین آدم بین زمین و هوا و شاید...

قراره فکر کنم قراره تصمیم بگیرم قراره تلاش کنم قراره به موفقیت برسم قراره تارک شم قراره عارف شم. صوفی شم .مرتد شم بیدل شم محرم شم ...قراره عاطفه شم  قراره عا...نه قرار نیست عاشق شم قرار نیست حداقل تا 5سال دیگه به نیت پنج تن! تا کارهامو روبه راه کنم  پس خداحافظ فرداهای شبیه امروز خداحافظ زندگی بی دغدغه خداحافظ مرگ زودرس خداحافظ باورهای گذشته خداحافظ خط قرمز های درهم و برهم عقاید  خداحافظ نوشته های عاشقانه خداحافظ یاغیش(فسیل دوست داشتنی من) و بالاخره خداحافظ عشق من. تو دردناکترین فراموشی ذهنم خواهی بود تو اولین قربانی جاه طلبیم خواهی بود تو را در میان تمام آرزوهای کودکیم به خاک خواهم سپرد تا بزرگ شوم تا باور کنم می توانم تمام سهم خود را از کائنات و خداوندشان بگیرم.

بدرود نازنینم

بدرود تو عزیزتر از آنی که از آن من شوی(شکسپیر)

معلوم نیست قهریم یا آشتی. چیزی که معلومه ناراحتیم و حق به جانب .من از اینکه حرفمو قبول نکرده و اون از اینکه تو ذوقش زدم. یه آموزشگاه از نوع دخترونه بهش پیشنهاد کار داده  و من بهش گفتم احتیاجی به اون کار نداریم . تو سکوت شام خوردیم بدون اینکه به هم نگاه کنیم و من قیافه رنجور و متفکر به خودم گرفته بودم تا اگه یه وقت زیر چشمی نیگام کرد متوجه اندوهم بشه.  بی تاب به کرسی نشستن حرفم بودم و اون با قاطعیت گفته بود نه و من با غرور تمام گریه ام گرفته بود عادت به نه شنیدن ندارم .موقع شستن ظرفها فرصت کردم کمی اشک بریزم ولی آرومتر که نشدم هیچ یه فلفل دلمه ای گنده زردرنگ انگار چپید تو گلوم و نفس کشیدنمو سخت کرد.  میلاد از اون مردهایی هست که مطمئنم خیلی از دخترها ازش خوششون میاد قیافه مردونه جذابی داره و اندام متناسب و تقریبا"جدی تو جمع و پرانرژی و دوست داشتنی موقع تنهاییمون. تا این روز از عمرم حسادت رو تجربه نکرده بودم و الان رفتار سردش به این حس دامن میزد .قبول دارم که کمی برخوردم خوب نبود ولی من دوست ندارم دخترها جمع بشن دور هم و در مورد لباسش . عطرش .مدل موهاش یا همه اون چیزایی که با وسواس انتخاب میکنه حرف بزنن البته اینها رو که بهش نگفتم ولی خب صدالبته که خودش دلیل مخالفتمو میدونه.

اون هم درگیر بود اونقدر که سرنماز اشتباه کرد نماز مغرب رو داشت 4رکعت میخوند که قبل از رکوع یادش افتاد من خنده ام گرفت ولی اون عصبانی شده بود نمی دونم از من یا حواس پرتی خودش یا 3رکعت دوباره ای که باید میخوند.

می خواست بخوابه و خب خواب همیشه فرار خوبیه برا حرف نزدن ولی من میخواستم نتیجه گیری کنیم که نمیره تا راحت بخوابیم ولی بدون اینکه حتی سرفه ای کنه تا منو متوجه رفتنش کنه تنهایی رفت تو اتاق.

نمی خواستم شب اونطوری تموم بشه اونوقت فردا صبح با ناراحتی بیدار میشدیم و من نمی دونستم باید بهش سلام بدم یا نه. دلم سیگار میخواست ولی بخاطرتو ترک بودن میلاد نمی شد این لذت چشیده بشه.

کمی صبر کردم و  رفتم تو اتاق. انگار خواب بود آروم خزیدم پیشش . تا جایی که میتونستم به اون همکارش که معرفیش کرده بود تو دلم فحش دادم . بازم گریه ام گرفته بود کاش می گفت نمیخواد بره و  من آروم میشدم . وقتی عروسی کردیم بهش گفتم که دعواهامونو روز بکنیم و شب حتی اگه شده الکی آشتی بکنیم و اون لبخند زده بود و گفته بود هرچی خانوم کوچولو بگه ولی الان پشتشو کرده بود به من و خوابیده بود اگه واقعا"اشتباهی بکنم معلوم نیست چیکار میکنه . آروم نفس می کشه آها بیداره داره فکر میکنه  فکر با عصبانیت . بدنش منقبضه . طاقباز میخوابه

 آروم گفت خوابی؟ گفتم نه هنوز . فکر کردم خوابی

دست کرد تو موهاش و متفکرانه گفت میخواستم بخوابم ولی یاد قولم افتادم.

بلند شد نشست و چراغ خوابو روشن کرد یه بسته سیگار برا روز مبادا میذاشت تو کشوی پاتختی و چنان حریصانه داشتم سیگارو نیگاه میکردم که تعارفم کرد و من بی معطلی پذیرفتم البته سعی کردم خیلی با ولع پک نزنم تا تذکر آخر شبو نشنوم که پوستو خراب میکنه .دندونها رو داغون میکنه....

کمی نیگام کرد و بعد پرسید:

-به من اعتماد نداری؟

-دارم ولی چه ربطی داره؟

-حاشا نکن من که میدونم برا چی مخالفی ولی جالبه برا من که تو مشکلاتمونو یادت رفته تو میدونی با این حقوق نمیشه سر کرد اگه برم اینجا کم کم به هم معرفیم میکنن و اونوقت شاگرد خصوصی و نرخ بالاو...

-خب برو آموزشگاه پسرونه

-هروقت پیشنهاد شد چشم

-فعلا که احتیاجی نداریم

عصبانی شد رگ وسط پیشونیش بی تاب شده بود و بلند شد .کمی قدم زد و بعد شروع شد:

-مگه من خوشم میاد بری سر کار ولی مجبوریم اگه کارم بهتر شه تو مجبور نیستی بری.

-آها بشینم خونه منتظر شم بیای مزه پرونی های دخترا رو برام تعریف کنی. کار من چه ربطی به این موضوع داره؟تو که تا حالا مشکلی نداشتی؟

-داشتم ولی نمیگفتم بارها خواستم بگم از اینکه مشتریای مرد پولدار داری متنفرم از اینکه وقتی بهت زنگ میزنم داری بهشون لبخند میزنی و توضیحات مودبانه میدی متنفرم ...

- تو خوب میدونی که بانک ما خصوصیه و کافیه یکی از همینا بره شکایت کنه... اونها منظور منو از لبخند می فهمن

-لابد من نمی فهمم دختر خانوم . اصلا تا حالا شده به این روانکاوت گیر بدم اینکه چرا پیش یه زن نمیری؟

-عجبا . تو میدونی که من میرم پیشش تا زندگیمون قشنگ تر بشه میرم پیش اون چون هم منو خوب میشناسه و هم تورو

نگاه عاقل اندر سفیهی به من کرد و گفت: من نگفتم تو با قصد خاصی میری پیشش ولی تو نمی تونی منکر این بشی که از اون آدم انرژی میگیری انرژی برا شاد بودن برا خوش بودن  برا هر چیز کوفتی دیگه و من دوست دارم این من باشم که به تو انرژی میدم نه اون مرد .

سکوت کردیم . نمی تونستم حرف بزنم باورم نمیشد این حرفها رو زده باشه قرار بود درمورد نرفتن اون حرف بزنیم و لی ...

عجیب بود که نفهمیده بودم با کارم مشکل داره با مشاورم مشکل داره . پس اون قبل از من حسودی کرده بود.

دراز کشید و محکم چشاشو بست من هنوز نشسته بودم و داشتم نیگاش میکردم و فکر میکردم به ادعاهای دوران تجردم . دلم نمی خواست جریان اینطوری تموم بشه .فردا شنبه بود و من میخواستم یه هفته خوب شروع بشه. دراز کشیدم و سرمو چسبوندم به سینه اش و آروم گفتم اگه من نرم پیش مشاورم قول میدی نری سر این کار؟ یه لبخند کنار لبش جا باز کرد چشاشو باز کرد و نیگام کرد و شروع کرد به خندیدن مات نیگاش میکردم نمی دونستم چرا می خنده ولی خنده هاش به قهقهه تبدیل شده بود و منم خنده ام گرفته بود .با نگرانی گفتم چرا می خندی؟ دیوونه شدی؟

سعی میکرد جلوی خنده اش رو بگیره دست کرد تو موهامو و با خنده فروخورده گفت کی میخوای بزرگ شی خانوم کوچولو؟ و بغلم کرد و به خندیدن ادامه داد. نفهمیدم منظورش این بود که نمیره سرکار یا میره یا... مهم این بود که آشتی کرده بودیم و قرار بود یه هفته خوب شروع بشه.

دنیا را با تمام دستهای ساکنان درونش فرو می کنم در حلقم. چه قیامتی. چه عبارتی. قی می کنم همه واژه ها را. اتاقم با آنهمه ریزه بودنش شاهد اتفاقی بزرگ است. میان واژه های پنهان این چند روزه در دلم، آشنا می شود. می ترسد. ترک می خورد صورتش. از درون هم می شکند. عطری که دوست ندارم را بزن. امشب من مستم. خمارم. آهنگی که دوست ندارم بگذار. برقص که بیزارم از رقص. لباسهایم را در بیاور. بکّن لباسهایم را. اینجا میان واژه ها و حرف های لزج تگری امشب، گرمم شده. ک ئ تنابیس .عاب صمثتبکثب بخثنکنب ثبکخ نصثبت ثصبهت ثصبد ن. غرقم امشب در حروف.

گر گرفته ام. شقیقه ام از فریادها شکاف بر می دارد. خون، تازه اش را دوست ندارم. می ترساندم. به نظاره بنشین تا خونم سفت شود. بعد برو. آسمان آبی که شب ها سیاه است. حرف آسمان را نزن. زیبا نیست شبها.  مهتاب؟؟ مهتاب هم ندارد این شب. همه اش مه گرفته. مثل اتاق. چه شبیست. چه دیوانه ایست آنکه میان این همه تنقلات ، این همه واژه، عشق را می بیند و از میان تهوع آورترین صحنه تاریخ شکل گرفته در اتاق، بیرون می کشدش. از میان تگری داغ داغ.  من اینجا در این اتاق تاریک لزج  گرم رو به سردی و لختی، دارم عوض می شوم. امشب طبیعت انسانی فراتر از انتظار خودش ظاهر می شود. میل به دریدن دارم. مانند پدرانمان در گذشته ای دور. می شناسی که. اوج گرفته قدرت دندانهای پیشین. گرسنه ام. به پهنای تمامی تاریخ می توانم گاز بزنم. به شیرینی عشق آدم و حوا امشب عشق بازی می کنم. هوا جرات ورود به اتاق را ندارد. چه گستاخانه حریم وحید را می شکنی. فریاد می زنی. می خندم.  اینجاست همان آخر دنیا؟؟ ملافه سفید؟! اه ملافه ی سفیددد. اینجا غرقه به خونم. ققنوسی بیاورید. می خواهم مرا نیز آتش بزند. گر گرفته ام. گرمم است. چه گردابی پدیدار شده. خون است. لزج است. خواب نیست. شیرین است و اما خون ترش است. پاهایم شکل گرفته، روی خون مانده . من دوباره متولد می شوم. این خون دیگر پاک است. آغشته به هیچ مسئولیت و واژه ای نیست.

در زندگی همواره انسان هایی هستند که مسئول زندگی دیگرانند.

من مسئول زندگی کسی نیستم

من مسئول زندگی کسی نیستم

من مسئول زندگی کسی نیستم

Disk clean up

 من مسئول نیستم. من دیگر من نیستم

 This file is formatted, God

angel for god: God! mission impossible

( ماموریت غیر ممکن )

سلام

امروز روز تولدمه همیشه تولد یه حس خوبه هم برای خود آدم و هم برای بقیه دوستان و خانواده. مخصوصا هدیه دادن و هدیه گرفتن که امسال برای من خیلی خوب بوده . جای بابا خالیه جای وحید عزیزم که سربازیه خالیه . امروز خوش گذشت مرخصی گرفتم و کلی کارهای دوست داشتنی انجام دادم . امروز یا بهتر بگم 9شب امشب من 29 ساله میشم و تصمیم گرفتم که این سال بهترین  سال عمرم تا حالا بوده باشه و میدونم اگه من بخوام حتما خدا هم اینو از من دریغ نمی کنه. می خواستم با یه داستان به روز بشم اما به خاطر خوش بودن زیادی حالم فعلا با این مطلب اومدم کاش مطلبی که در مورد تولد قبلا نوشته بودم رو نگه میداشتم برا حالا خب البته می تونین شما دوباره خوانی کنین. به هرحال سلام 29سالگی

دوست نداشتم چشاموباز کنم امروز فرصت خوبی بود برای خوابیدن تا ساعت 12ظهر اگه سردرد و سروصدای این مزاحم همیشگی اجازه میداد.

روسریمو محکم بسته بودم روی چشام تا شاید اینطوری جلوی نفس کشیدن سردردمو بگیرم ولی فایده ای نداشت .تشک سفت تر از همیشه بود و بالش نرمتر و سردرد من بی تاب تروسرکش تر.حالت تهوع داشتم و این بویی که از آشپزخونه سرک کشیده بود زیر لحاف من اصرار به شکوفا شدن  من و ملاقات توالت داشت

استخونهای صورتم حتی دماغم هم درد میکرد بلند شدم نشستم .داشت نیمرو با کره درست می کرد از وقتی عروسی کردیم یک سایز تغییر کردیم من کمتر شدم و اون بیشتر قسمت عمده هم مربوط میشه به صبحونه های روزهای جمعه که خیر سرمون عاشقانه قراره تو یه ظرف غذا بخوریم و من شاهد چکیدن کره اب شده از موهای سبیلش باشم هیچ وقت نتونستم راحت ببوسمش نتونستم حالیش کنم که اولین نماد تمدن کندن این سبیل زشته البته من هم مثل شما عقیده دارم که اصولا مرد جماعت رو نمیشه متمدن کرد حتی( تاکید میکنم حتی) با کراوات زدن و دوش ادوکلن گرفتن و موی دماغ چیدن و موی زیربغل پیراستن و...

اگه ته ته دل مردها رو میشد دید میدیدیم که دلشون میخواد مثل اجداد بزرگوارشون چند تا برگ ببندند دورعورتینشون( اونهم به اصرار مادربزرگهامون) و پتکهاشونو بردارن برن شکار حالا یا از جنس خودشون رو بکشن یا حیوونات بدبخت رو و بعد برگردن خونه و شام بخورن و بخوابن البته اگه قبل از خواب نخوان تو مزارعشون کشت بکارن.

فکر میکردم این یکی فرق داره با همه مردهای دیگه ولی انگار این مرض اپیدمی هست بین همه زنها و وقتی کار از کار گذشت باید فکر چاره باشن و به به چه چاره ای بهتر از بچه حداقل چندسالی با بزرگ شدنش درگیرن و بعد ازدواجشون و بعدش هم که همه بدبختیاشون تازه شروع میشه ملک الموت عزیز پیدا میشه و باید رفت البته تو بهشت هم که فقط وعده حوری به مردها داده شده و سرما  زنها بی کلاه مونده شاید اونجا ...جایز باشه نمی دونم شاید هم خدا یه فکرایی کرده برا این جنس ضعیف.

حوصله فلسفه روندارم اتاق بو میده هروقت سرم درد میکنه به بو حساس میشم پنجره روباز میکنمو مرد خونه روبرویی ازروپشت بوم سرک میکشه تاببینه لباس تنمه یا نه؟