مو، جوش، بلوغ

فلش بک

همیشه ك*ون برای رفتن داشتم،
امـّا ك*ون برگشتن...
ك*ون برگشتن خیسه
گریه داره،
همه جارو خیس می كنه و می گه:
آبت كم بود؟ دونت كم بود که رفتی؟!

پا در خنکای یک حادثه

اصلاً می دانی،
همه،
این روزها زیادی روشن اند،
همه چیز را زود لو می دهند،
دلم کمی تاریکی می خواهد و ارتفاع،
که همه خواب باشند،
و ما بیدار،

summon spirit

چند وقت است كه خیابان‌ های تهران آن بوسه‌ ها را ندیده‌اند؟

آدم های "دوست داشتن" شمار

شاخک هایم

هیچ گه خاصی نیستیم

می خوام یه چیزی بگم و گورمو گم کنم. ببینین، هیچ کدوم از ما گه خاصی نیستیم، با شمام، تو، اونجا گوشه کافه نشستی سیگار می کشی فکر کردی آلبر کامویی، می خوام بهت بگم گه خاصی نیستی. فکر کردی اومدی پراگ، کافکا شدی؟؟
همین مرده، که نشسته کنارت، زل زده به شلوار دختر ِ بدبخت همون حسیو داره که تو داری، چشاش مثل رفیق "زد" تو پالپ فیکشن شده، به چشات نگاه کن، تو هم همون شکلی شدی.

ببین، می خوام بهت بگم، فکر نکن خیلی خاصی، می دونم، بهترین کافه ها رفتی، سیگار کشیدی توشون، رو زیباترین پل دنیا راه رفتی، ولی دیوث، همین فردا صبح باید بیدار شی، دهنت بو گند می ده و هیچی برا صبحونه نداری. حتی اگه با تمام قوا هم تو توالت بشاشی، تمام گه ها می رن قاطی گه های بلوندی ها و استریپرا می شن. تو، تو، همینی که شبا وقتی کم میاره کاپشنشو تنش می کنه میره تو بالکن چایی شیرین می خوره و موزیک گوش می ده، چی فکر کردی؟ فکر می کنی خیلی خاصی؟ خیلی کون پاره کردی؟

دیوثا، شما کی می خواین خفه شید؟ فکر کردین چون کرت کوبین و آرکایو و پینک فلوید گوش می دین تمام دنیا داره براتون دست می زنه؟

خفه شید همتون

 

من هیچ وقت نمی میرم

رو من خاک بریزین بیشرفاااا،
اما اگه بیدار شدم با خودتون،
من هیچ وقت نمی میرم...

من هنوز زنده ام

دیشب مُردم،
کسی عین خیالش نبود،
صبح پا شدم،
صبونه خوردم،
رفتم سر کار...

نفیر شبانگاهی

بگذار بخوابم . . .

در این وادی پرالتهاب،

جز زجّه ی آن بدبوی عاشق صفت،

و دو  سه مورد متملّقِ نازا،

که به زور خود را از آن باورت ساخته اند،

 چیزی نصیبمان نمیشود.

انصاف چیز عجیبیست.

تا میل به آن را تجربه نکرده باشی،

قسمتی از حقیقت را از دست داده ای . . .
  
 

مسیر ِ سبز

اصطکاک قانونی

قتل

دریل

آهااااای مردم، مُردم.

ادامه مطلب

روسپی های خیابانی ، دماسنج

1) خیلی خودتون رو ن*گ*ا*یید، نکنید
هیچ کدوم از این ج*ند*ه های خیابونی نوشته های وبلاگتون رو نمی خونن.
---------------------
2) دیوث
به اش می گم تنها چیزی که دارم همین اتاق گرمه،
مثلاً دارم یه موضوع عاشقانه مطرح می کنم،
مثلاً می خوام بگم کل داراییم مال تو،
مثلاً میخوام بگم من به جن*د*ه ها هم احترام میذارم؟
دیوث،؟ روسپی جان ِ محترم؟
بم میگی: محض اطلاعت عرض کنم، دمای بیرون 3 درجه بالای صفر، دمای اتاقت 15 درجه، دمای زندان اِوین منهای 10 درجه؟
آره دیوث ِ عزیز؟؟؟ اینطوریه؟ مجله زرد می خونی؟ از این نوشته های فیسبوکی می خونی؟
به ما که رسیدی شدی سیاسی کار؟
شدی جنبش سبز ؟
شدی متفکر روشن فکر  ِ چنان و چنین و مانا نیستانی بین؟

--------------------
جمله مو پس می گیرم. همون که خودتون رو نگ*ایید، همون بخش 1 رو. میخونن آقا،خانوم. میخونن

انقلاب ِکا*ند*و*م ِ مخملی

پلاستیک فریزر

داستان  ِآن مرد ِ پلاستیکی که به بوته ی خار گیر کرد
و شاهد اتفاقات بی نظیری شد،
جفت گیری دو سوسمار بیابانی،
شاشیدن زنی که به پیک نیک آمده بود،
توفان شن،
خودکشی چوپان با گوسفندانش،
احداث دوربرگردان برای جاده،
خلاصه از یک پلاستیک فریزر  ِمعمولی بیشتر می دانست،
هنوز هم قهرمانِ پلاستیک فریزرهای آن منطقه است...

زیرت نوشت:  یکی بم بگه چط.ر میشه این عکس چندشم رو از اون بالا وردارم؟

روح من

من بعد اینکه مردم، اولین کاری که می کنم اینه که نیست شم، حالا اگرم نشدم به فلانم، میرم خونه های ملت نگاهشون می کنم و دیدشون می زنم. همون خانوم محجبه ای که منشی ِ یه دکتر تخمی بود که اسمش نمی دونم زالی چی چی بود رو لخت دید می زنم و می گم ها ها ها دیدی دیدمت!!
میرم اتاق اون دختره که وقتی گفت دوستت دارم، بش گفتم به فلانم و کلی فحش میدم و داد میزنمممممم ها ا ا ا دیدی " به فلانم " فحش نیستتتتتتت؟
میرم اتاق رئیسمون و همه پولاشو کش میرم. مجانی سوار تاکسی و همه چیه شهربازی میشم. تو خونه ی حاج آقا میشاشم تا نجس شه، همه ی مشروبای قاضی که هر روز حکم شلاق میده رو میدزدم تا دهنش صاف شه. میرم رو همه دیوارای تهران میشاشم و درختارو خط خطی می کنم، میرم تو اتاق حمید و هو هو می کنم تا بترسه.. می رم تو مهمونیای این بچه زرنگا که دو تا داف خوشگل با ماشین کلاس ای شون تور کردن و همشونو می ترسونم و میگم دیدی بچه زرنگگگگگ ِ ت * خ ***یییییییی هیچی نیستی.
آخرش نمی دونم چی میشه، اصلاً نمی خوام برم بالا.
یه جایی باس تموم شه همه چی، نمی دونم.
نمی خوام برم بالا...نمی خوام

پدر سگ

این روزها به دنبال نشانی، آدرس پنهانی و . .. می گذرد.
نمی دانم هایی شاکی از اینکه مبادا جایی، محله ای یا با کسی دنبال من آمدی. غرور لبریز مرا ببخش.
بی هوا و در هر مستی است که به دنیال نشانه هایت راه می افتم و ولیعصر را ناخودآگاه 800 بار بالا و پایین می روم.
قدیم تر که بود، دو سه بار اول، پیدایت میشد با قدم های رنگی . . .
نبودنت سخت است لعنتی، حتی با وجود این همه کولی
می فهمی لعنتی؟ سگ مصب! پدسگ، تو جون من رسوخ کردی، رطوبت داری، مث دود می مونی، رفتی تو جرزم، لای دندونام، تو بو نداری، بوی عرق می دی، من انقدر کونی نیستم که واست رویاهای رومانتیک بسازم، سیگار واست دود کنم و زل بزنم به آدمای شاد صفتی که جلو تئاتر شهر واسم می رقصن. من کونی نیستم که بخوام بگم نصف این آدما یک سوم استعداد منو نداشتن و سر یه اشتباه اینطوری شد که اونا شدن اون و من اینی که پیشتم. اونقدر کونی نیستم که حتی از داشته هام حرف بزنمممم. من گریه دارم زیاد. من حساسم. من دارم له له میزنم این وسط!
می فهمی پدرسگ؟؟

تو رو به هر کی اعتقاد داری و نداری بفهم چی می گم!

مردِ آخر

مرد اصیل زاده

من زلال و عاری از خدا در پس یک فکر زیبا به دنیا آمدم.
از پس تمام نه گفتن های پدری که اصیل زاده ام کرد.
از پس خانه ی درب و داغانی که عشق را سرمشق ِ دو دو تا چارتا می کرد.
از پس خانه ای که دشمنی کردن حتی بلد نبود.
این روزها دیگر اصلاً گوش کسی بدهکار نیست.
دیگر نه خدایی برای عاری بودن و نه جایی برای یک فکر زیباست.
پدری در کار نیست و نه حتی اصالتی، که حالا دیگر به یک واژه اکتفا می کند.
چهارها، دوتا دوتا ترکمان می کنند.
دیگر حتی زمزمه ی عشق، حال دنیا را به هم می زند.

بابا. خستمه ه ه ه ه ه.
 سردمه ه ه ه ه ه ه.
 دستامو بذار تو جیب ِ کُتت. فقط جان وحید حواست باشه این دستا دیگه دستای کوچولویی نیست که نهایتاً آب دماغشو لمس کرده.
این دستا آبستن هزاران ایده ی مرده، هزاران معشوقه، و هزاران کار نکرده ایه که زمانی سردمدار غرورِ پدری درستکار بود.
 از اون دستهای کوچولو، 12 سال میگذره. می تونی حدس بزنی که چقدر عوض شده؟ می تونی...؟ این دستا خونی هم شده بابا...این دستها اون دستها نیست بابا.
بابا نیست دیگه بابا.
دیگه چیزی نیست واسه از دست رفتن، یا از دست دادن که نیاز به دست داشته باشم حتی...

 

 

 

خواب پفکی

تولد!

قرار

 

مهم نیست چه فکری می‌کنی من جوابی برای تو یا برای حرفهای تو ندارم، تو شاید الان نزدیکترین آشنای من باشی کسی كه می توانم هر وقت كه بخواهم ( نه همیشه، جمعه ها را یادم هست) با او حرف بزنم
باران می خواهد مهلت بدهد تا كاغذ را خشك كنم.پناهگاه نچندان راحتم مرا از شر باران حفظ می كند. قطره های درشت روی سقف ضرب می گیرند. حرفهایی هست كه گاهی و تنها گاهی یك بار جرأت گفتنش را پیدا می كنم.
دلم بدجوری تنگ شده...
با خودم تکرار میکنم که یه بار شکستی دیگه نمی‌تونی سالم بشی. حواست باشه بهت چی گفتم. آدمای دور و برت رو ببین مخصوصا آدمای جدید رو! توی رابطه‌ی منو تو، من همیشه ترس شکستن دارم. همیشه می‌ترسم چیزی که نه می‌دونم چیه نه می‌دونم چه شکلیه بشکنه.
کاش بودی و این راننده را میدیدی که با راننده ی که از روبرو می‌آید طوری احوال پرسی میکند که انگار ترافیک خیابان می‌گذارد که صدا به صدا برسد. میخواهم بگویم بوق را فراموش نکند.
با خودم قرار گذاشتم که توی زندگی کسی سرک نکشم. قول قول قول....

نوشته هایی که تو را به من برگرداند / 1 / ( آرشیوی!! )

ما ، منم ؟ یا تو ؟

دیریست سوالی در پساپیش این ذهن ملعون، که هنگامه ی دعا را با عشق بازی، یکی می گیرد، پدید آمده و آن دوست داشتن ِ رازیست بزرگ. راز " تو ". رازی که خطاب به دوستی دیگر حتی، خدشه ای وارد نمی کند به واژه ی " تو" .

 

قبل ترها برای قسم خوردن، کمبود عنصر آزارم می داد. حتی قسمِ دروغِ روزمرگی هم نبود. اکنون مرا ببین که بارور شدم. پر می شوم و خالی می شوم. و چه حسی بزرگتر از تکیه به واژه ی تو برای جبران همه ی نازایی های ذهنی من؟؟! اما نه. من آن « لهوِ» دروغگو نیستم. دیگر قسم دروغ، حالم را بد می کند. قسم های بزرگ هم می ترساندم. اما مرد می کند، زن می کیشد ( کیش می کند این خروسِ بندی را !! ) .

 

بمان و باور کن این بار، مثل همیشه، بار آخر است که خوابم می بَرد !

ادامه دارد...

 ساعت 01.00

لال می شوی روزی!

این روزها انگار روزگار "یاد گرفتن" است تنها! روزی کاغذی بود که نامه می‌شد ، خوانده می‌شد و حتی جواب داشت. اما یاد میگیری که بی انتظاری هم ، نوعی از زندگی ست . زیاد گفته ای و حالا کمی لال می شوی. دیگر لازم نیست کسی را متقاعد کنی و زل میزنی به کلمات. یاد میگیری که ببینی و انتظار دیده شدن نداشته باشی. حتی به بی انتظاری هم عادت نمیکنی! و گزینۀ عادت را حذف میکنی. بگذار تو را اشتباه بگیرند و به خفه شدن نزدیک تر شوی، به زل زدن و حرف نزدن! دیگر فرقی ندارد که فکر کنی آن روزهای لعنتی سخت گذشته ست یا آسان ، تن به هیچ کس نبودن میدهی! تن به اینکه آه! نوشتن دیگر سخت است! و یادت داده اند که صبوری کنی برای حرف هایی که ته گلو میماند و گلوگیر میشود...
این روزها یادم داده اند که یاد بگیرم ، بی آرزو باشم.

لال می شوی روزی!

رسم هر شب

هفته ی سگی

هفته هفته ی بدی بود
برای ثبت خاطرش اینجا اومدم دوباره
1- پیدا کردن یه دوست مشترک و ایمان به اینکه من خود خدا هستم !
2- عکاسی از بهترین لحظات زندگیم با شایان و آریا
3- رفتن عباس. نمی دونم کجا. خستگی مفرط این چند مدت
4- کار پیدا نمیشه. بازار خرابه. باید سگ دو زد دوباره. یاد دوران بیخیالی سربازی بخیر !
5- یه شب سیاه بد و مفنگی
6- شاکی بودن آریا. حتی نمی ذاشت بهش بگم ممد.
7- ریده شدن به کل وجودم با ایمان کامل و پذیرایی از این ریدمان
8- حضور علی فدایی تو تهران...باعث تسکین یه سری اعصاب خوردی ها شد
9- یه تلفن بد...یه خوشحالی مسخره...پس لرزه های یه اتفاق بد
10- لانگ شات گنده از زندگی سگی و میگرن ______سوت_________________________________