تو این مدت اونقدر اسناد و مدارک علیه دولت دیدم که از تایید صلاحیت دکتر احمدی نژاد تعجب می کنم. در عکس زیر می بینید که مسئولین به اصطلاح خدمت گذار ما با خانواده خود سفر کاری را سر می کنند. اگه اینطور بود ماموریت من هم توانایی اداره یک سازمان را دارم:

با چه نجابتی سخن می گفت زمانی که از هتاکی ابو موسی ها، عرق شرم بر پیشانی ایران موج می زد. الان همه جای ایران این شعار است:

ادب مرد به ز دولت اوست

سید عزیز. به شما قول می دهم  که اگر تمام مردم این کره خاکی شما را محکوم کنند، تک ستاره سبز آُسمان باقی بمانم.

اللهم صلی علی محمد و آل محمد

حرفهای ما هنوز ناتمام...
تا نگاه می کنی
وقت رفتن است
باز هم همان حکایت همیشگی!
پیش از انکه با خبر شوی
لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود
آی...
ای دریغ و حسرت همیشگی
ناگهان
‏ ‏ چقدر زود
‏ ‏ دیر می شود

این روزگار که هر زمان معین آن اصطلاحا، این روزها نامیده میشود، بیشتر از هر زمان معین دیگری در جستجوییم. گویی حقیقت اتومبیلی است که هر روز رهسپار جاده ای جدید میشود. با این وجود سواری ما در نهایت به الاغی می ماند که یک پایش لنگ است و اصلا صاحب آن الاغ ما نیستیم. وای از این درد. درد صاحب داشتن.

مدتی پیش فکر می کردم اگر حقیقت این است که انسان به هر حال باید مخلوق یک شیء یا هر چیز دیگری که می نامیش می بود، سخاوتمندانه نیست آن شیء کسی باشد مانند ابلیس. البته میدانم که می دانی و می دانند که نه هر ابلیسی. ابلیس من را هرگز هیچ موجودی نمی تواند ببیند. یا به لیاقت داشتن چنین ابلیسی نرسیده و یا حسد می ورزد و خوب باز هم معلوم نیست حسد خوب است یا بد و آیا ابلیسم دوستش دارد یا نه!!!

علامت تعجب. وقتی این علامت در این روزها و زمانهای معین و غیر معین تاثیر گذارترین علامت است چرا از آن به عنوان دستپخت بشری برای سرپوش گذاشتن و مهر بی خیال زدن بر شکستهای ادبی استفاده نکنیم؟ جالب است. دوستی دارم که به خیالش تا زمانی که علامت تعجب و نشان گردی برگرفته از یک دهان باز در لابلای جامعه پیدا میشود، می توان امیدوار بود به خلق یک شاهکار ادبی. تصور من از شاهکار ادبی دیگر نه خلق یک قطب نویسندگی دیگر که خلق دستگاه مخلوط کنیست از هزاران نویسنده و یا چند نویسنده ی بزرگ که ساختاری از هزاران نویسنده برجسته مرده* است.

اصلا هدفم از نوشتن این نبود و نمی دانم در گاه و بیگاه یک مفلوج الذهن چه ها نمی گذرد که توصیف یک رابطه ی عاشقانه را به یک نوشته ی انتقادی بدل می کند. مگر اینکه معشوقه ی من دارای قوه ی ژوواستیک من بوده باشد که از دل چنین مزخرفاتی توضیح یک شب آرام دو نفره را بیرون بکشد. راستش با این اوصاف خود خودم که همینجایم و می بینید چیزی نفهمیدم. بگذارید به حساب دو شب بی خوابی و حالایم که افتاده در گوشه ای از این اتاق که هی سوت می زند تا خوابش بگیرد.

*نویسندگانی جوانمرگ شده یا آنهایی که استعدادشان بالا کشیده شده و در لابلای نوشته های بزرگان می بینیمشان.

- خوشبختی هیچ عنصر جدیدی ندارد. حسی هست چون فصل پاییز. تکرار عادت، زودگذر.

در این بین حتی صدای همهمه کوچ درختان بی تاثیر از معانی و فقط به دلیل عادت، بوی خوشی نمی دهد. عادت، شده همهء گمانه زنی ها. حس لعنت فرستادن، غریزه ات را می غلتاند به هر سو. اما غژغژ پیچ های زمان ، گذارت را به آزاری تمام نشدنی مبدل می کند که حتی قدرت فریاد، دم خور سکوت می شود.

 گذاری که به واسطه واژگان من درآوردی پایگاهی به نام جسارت شکل گرفته اند. تنها اصلی که همه می شناسندش و به دو گروه حیوان و انسان هیچ شکل جدیدی قائل نیست.

- چندیست که بویی شبیه آنچه در خواب می بینم سراغم را می گیرد. بیشک دیوانه شده ام. خواب که بو ندارد. اما این بوی کافور عذابم می دهد. از هر سو و هر مغازه ای همچون فواره ی رام نشدنی حیاط کودکی ام، بیرون می زند. به اندازه تمام عمر یک انسان رو به موت، آدم دیده ام. از هر طرف که نفس می کشی باز هم انگار رهایی نداری.

- به هر نشانه ای که نگاه می کنم، یا به هر انسانی که صدایش می کنم بوی کافور با شدت بیشتری درونم می پیچد.

- چند ثانیه ای هست وقتی سراغ از خودم می گیرم، بوی کافور بالا می زند. قطعا خوابیست. یا کابوسی که تمام خواهد شد.

- در نا خود آگاهم بوی کافور می پیچد. بر می گردم و می گردم. چیزی نیست. عنصر خیال اگر عنصر باشد برای این قسمت مطلوب است.